قالب وردپرس قالب وردپرس آموزش وردپرس قالب فروشگاهی وردپرس وردپرس

زخم نفت و رنج زنگنه


منتقدان سیاسی که نزدیک به 50 ماه است بی وقفه به سوی وزیر نفت دولت یازدهم و دوازدهم شلیک کرده و به خیال خود قصد دارند اقتدار این وزیر مهم اقتصاد ایران را مخدوش کنند آیا نمی دانند با این کارشان ایران را ضعیف کرده و قدرت چانه زنی ایران درمجادله های نفتی را کاهش می دهند؟ کاهش نفوذ وزیر نفت ایران در چانه زنی با رقبا و سرمایه گذاران بین المللی بر دشواری های جذب سرمایه به بازار این کالای هنوز بسیار مهم می افزاید. ایا وزیر نفت ایران باید با بیم و هراس با شرکتهای بزرگ چانه زنی کند ؟ این موضوع سرمقاله امروز روزنامه ابتکار است که به دلیل اهمیت ان باز نشر می شود.

درحالی که بیش از 6 دهه از خواهش و تمنای مدیران ارشد سیاسی و اقتصادی ایران برای عبور زندگی اقتصادی ایرانیان از وابستگی به درآمد حاصل از صادرات نفت خام و فراورده های نفت می گذرد اما این خواهش هنوز لباس عمل نپوشیده است.مجموعه روزوروزگار اقتصادایران نشان می دهد هنوز راه درازی پیش روی اقتصاد ایران است که بدون نفت بتواند زندگی کند. کارشناسان و دلسوزان به این مرز و بوم باوردارند حالا که این گونه است و ایران باید با درآمد نفت و گاز به زندگی ادامه دهد آیا نباید بهینه ترین راه ها برا ی استفاده از این کالای راهبردی را فراهم کنیم؟ این پرسشی با پاسخی معلوم اما چشم اندازی نامعلوم است. به این معنی که هیچ منطق اقتصادی از سوی هیچ گروه و طیف و جناح سیاسی نمی گوید با این روش مخالف است اما درعمل است که راه و بیراه ازهم تشخیص داده نمی شود و سره از ناسره بازشناسایی نشده و چشم انداز ناروشن می شود. دراین باره نیز حرف ها ناروشن و دیدگاه ها کور وگره خورده و تضادمنافع روندی فزاینده دارد. اول این داستان از جایی خراب می شود که یک جناح سیاسی و به ویژه طیف های تندروتر این جناح حاضر نیستند بپذیرند بیژن زنگنه به مثابه بالاترین مقام اجرایی نفت با یک واسطه از سوی شهروندان ایرانی انتخاب شده است تا نفت ایران را با بهینه ترین وضع مدیریت کند. این گروه که در روزهای نزدیک به انتخابات ریاست جمهوری با همه نیروی ذهنی و اجرایی خود و دوستانشان زنگنه را در تیررس قرارداده و اورا در بدترین حالت قراردادند حالا کجا هستند؟ آیا آنها نباید این روزهای داغ شده را درکنار روزهای سرد فصل نفت در بستر سرمایه گذاری قرار داده و با فروتنی کارشناسی روزگار تازه ای را تصویر کنند . این درد نفت ایران که راه های ورود سرمایه بررویش تنگ و تاریک شده است همان رنج زنگنه است که دیروز در گفت و گوی با رسانه ها در میان گذاشت. تندروی در این میدان گونه ای بود و هست که شرکت های کوه پیکر جهانی را در اینکه آیا باید با مدیران زنگنه قرارداد ببندند با دودلی همراه کرد. این چه داستانی است که تندروهای امریکایی نیز برای آسیب رساندن به ایران زمین بازی را در میدان نفت انتخاب کرده و هرروز بر اندازه سخت گیری خود به شرکت های بزرگ برای اینکه به ایران نیایند می افزاید. کم دانشی و سرسختی گروه های سیاسی که خواسته یا ناخواسته با تندروهای آمریکایی در اینکه سرمایه خارجی به نفت ایران نیاید از آنجا آشکار تر می شود که تصور می کنند هیچ سرزمین دیگری نفت ندارد و هیچ کشور دیگری از نفت خود در بهترین وضع استفاده نمی کند. این درد نفت که از سوی وزیر برزبان آورده شد که جرات نمی‌کنیم اسم قراردادی که نزدیک به نتیجه گیری است را اعلام کنیم زیرا می‌ترسیم کاری کنند که امضا نشوددرد بزرگی است و بهت آور و ترسناک است. این زخم نفت اگر بیش از این بماند و ناسور و کهنه درد شود کارش به جایی می سد که هیچ درمانی نخواهدداشت و باید با نگاه سرد و خیره به نفت مانده دردرون چاهها خیره شویم که بی مشتری مانده یا قیمت آن به اندازه ای است که استخراج و حمل آن دیگر اقتصادی نیست .

بیشتر بخوانید  تهیدستی پنهان در اروپا


لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *